Wednesday, August 22, 2018


ఎలెక్ట్రా (Part 1)
                                                                                
 ఉణుదుర్తి శ్రీనివాసు
.
                     అద్భుతాలు జరుగుతాయని వినడవే గాని అనుభవంలోకి యెప్పుడూ రాలేదు.అవేళ వచ్చిన   వుత్తరం నా జీవితంలో  వొక మహాద్భుత సంఘటన. ఏ సదుపాయాలూ లేని వొక మారుమూల పల్లెటూళ్ళో,ప్రాణాంతకమైన ఆపరేషను విజయవంతంగా ముగియడం .... దేముడిమీద నమ్మకాన్ని పెంచుతుంది. ఈ వుత్తరం కూడా నాకు అలాటి భావనే కలిగించింది.                                                                                                                                                 
.      " ఈ  ఇ- మెయిల్ తప్పకుండా నీకు చేరుతుందని నమ్మకం తో వ్రాస్తున్నాను. (వుత్తరం యింగ్లీషులో వుంది. దాని తర్జుమా యిక్కడ వ్రాస్తున్నాను) నీ మెయిల్ ఐ.డి ,ఎడ్రస్సూ ఎలా దొరికాయని ఆశ్చర్యపోకు. ఆ రోజుల్లోమనకి సీనియరు.నీకు జ్ఞాపకం వున్నాడనుకుంటాను,దెబోబ్రతో,ఫాస్ట్ బౌలరు , నాతో బాటు యూనివర్సిటీకి కూడా ఆడాడు. ఈమధ్య కలిశాడు,అతడి దగ్గర  నీ మెయిల్ ఎడ్రెస్సు తీసుకొన్నాను.నువ్వెక్కడున్నావో,యే వూళ్ళోనో,యేదేశం లోనో కూడా తెలియదు.మోడరన్ టెక్నాలజీ యెంత ముందుకెళ్ళిపోయిందో కదూ ".
     "గత నలభయ్ సంవత్సరాల సుదీర్ఘ కాలంలో మన జీవితాలలో- రూపంలో, జీవనవిధానంలో  చాలా మార్పులు వచ్చివుంటాయ్. కొన్ని మంచివి అవొచ్చు,కొన్ని అంత మంచి కాకపోవచ్చు.మొత్తమ్మీద మార్పు అన్నది సహజం,నువ్వంటూండేవాడివి "చేంజ్ ఈస్ కాంస్టెంట్”. గడచిన  యీ నలభయ్ సంవత్సరాలలో జరిగినవి, చెప్పుకోవలసినవి,చెప్పవలసినవి చాలా వున్నాయ్. అవన్నీ యీ వొక వుత్తరంలో ఎన్ని పేజీలు రాసినా సాధ్యం కాని  పని. ఇది అందగానే యెక్కడున్నా బయల్దేరి వచ్చేయ్ ఎందుకంటే ఈ జాబు ఎప్పటికి అందుతుందో తెలియదు. అందుకోవడానికి అసలు నువ్వున్నావో... లేవోకూడా... తెలియని ...ఒక భయంకరమైన...  చెడ్డ వూహ...?  చిన్నప్పటంత హుషారుగా,చలాకీగా,ఆరోగ్యంగా వుంటావనీ నమ్మకం."                                                                                                                                 "నీ కోసం ,నీ జవాబు కోసం ఎదురు చూస్తూ ..".                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                
                                                                                    రాజన్
పి.ఎస్  నా ఎడ్రసు :  డా.సి.జి.రాజన్,ఎం.ఎస్.
                           సి.సి.హాస్పిటల్,సబ్జిమండి ,
                           అల్వర్ -రాజస్థాన్ ( సెల్:900001)
             వుత్తరం చదవగానే నాకు మొదట యేవీ అర్ధం కాలేదు. మళ్ళీ మళ్ళీ చదివాను. ఏ నాటి రాజన్,మా ఇద్దరిదీ ఎటువంటి స్నేహం,అంతా ఒక్కసారిగా గుర్తుకొచ్చి ఒక చెప్పలేని అనుభూతికి లోనయ్యాను.కళ్ళు చెమర్చాయి. ముందర ఫోను చేద్దామని వెళ్ళాను,కాదు ముందర రైలు రిజర్వేషను,కాదు ఫ్లయిటు బుకింగు.అసలు నా భార్యకి ముందర ఈ శుభవార్త చెప్పాలి కదా.తన మాటే మర్చిపోయాను.తనకి చెప్పాక తానే అంది “శుభ్రంగా ఫ్లయిటులో ఢిల్లీ వెళ్లి,అక్కడనుండి రైల్లోనో,బస్సులోనో అల్వర్ వెళ్ళు.పొద్దున్నే టాక్సీ చేయించుకుని విశాఖపట్నం వెళ్ళు”.అలాగే అని ఆన్ లైన్ లో అన్ని చేసేసి ,రాజన్కి  ఫోన్ చేశాను. నాకన్నాఎక్సయిటుమెంటులో వున్నాడు వాడు. ఆ ఉద్విగ్నతలో యిద్దరం కొట్టుకు పోయాం. మాట్లాడుకోలేకపోయాం. తమాషా యేవిటంటే నేను నా మొదటి వుద్యోగం రాజస్థానులోనే, అల్వర్ పక్క జిల్లా భరత్ పూర్ లోనే. ఒక రెండుసార్లు అల్వర్ వెళ్ళానుకూడా. ఆ రోజుల్లో బరంపురం నుంచి భరత్పూరు వెళ్ళడానికి రెండున్నర రోజులు పట్టేది. ఇప్పుడు .... రేప్పొద్దున్న బయల్దేరి సాయంత్రానికి అక్కడ వాలొచ్చు. ఢిల్లీలో నా స్నేహితుడు మాథూరికి వీలయితే  ఎయిర్ పోర్టుకి రమ్మని చెప్పాను, అతన్ని కూడా కలిసి ఏడాదిపైనేఅవుతొంది.
             పొద్దున్నే బయలుదేరి ఫ్లయిటులో ఢిల్లీ వెళ్లి, అక్కడినుండి పొద్దున్నపదకొండుకి రైల్లో వెల్దామని ప్లాను.  మాథూరు కారు పట్టుకొచ్చాడు.ఏసీ చైర్ కార్ ,నాలుగు గంటల ప్రయాణం.రైలెక్కెంచేసి మాథుర్ వెళ్ళిపోయాడు. పుస్తకం చదువుదామని తీశాను గాని ఆలోచనలు గతంలోకి జారుకుని జ్ఞాపకాలు తరుముకొచ్చాయ్.   
   ***                            ***                                                                  
            నీలంరంగు ట్రౌజర్సు ,ఎడమచేతిలో గొడుగు,భుజంమీదనుండి వేళ్ళాడుతున్నపుస్తకాల సంచీ. ఇదీ మొట్టమొదటిసారి రాజన్ పరిచయమైనప్పటి రూపం.గుండ్రటి మొహంమీద దగ్గరగా నీగ్రోవాళ్ళ మాదిరి ఒత్తుగా నల్లటి ఉంగరాల క్రాపు. విశాలమైన నుదురుపై ఎర్రటి నిలువు నామం తెల్లటి ముఖం మీద మరీ ప్రస్ఫూటంగా కనిపిస్తోంది.తెలివైన చారడేసి కళ్ళు.కళ్ళతో నవ్వడమంటే మొట్టమొదటిసారిగా అవేళే రాజన్ వదనంలో చూశాను. బండగా కనిపిస్తున్న ముక్కు,కింద నూనూగు మీసాలు,యింకా యింకా షేవింగ్ మొదలు పెట్టలేదు కాబోలు,చెంపల మీద అక్కడక్కడా వెంట్రుకలు కనిపిస్తున్నాయి. పల్చటి పై పెదిమ,దళసరి కింద పెదవి మధ్యతెల్లని,చక్కటిపళ్లు మెరుస్తూ,నవ్వినప్పుడు  కాల్గెట్ కంపెనీ అడ్వేర్టైజుమెంటుఫోటోలోలాగాఆకర్షణీయంగా వున్నాయ్. సుమారు ఎత్తు,ఎత్తుకి సరిపడే లావు,కాళ్ళకి కాబూలీ శాండల్స్ వేసుకొని ఆరవ యాసతో యింగ్లీషులో మాట్లాడుతున్న రాజన్ ని చూసి "ఎవడో తమిళపిల్లాడిలా  వున్నాడు" అనుకున్నాం నేను,అన్నయ్యా.మా వూహ నిజమే. హీరాకుడ్ డామ్ ఆఫీసులో చక్రవర్తి గారు పని చేస్తూంటారు. అన్నయ్యకి ఆయనతో పరిచయం వుందిట. ఆయన పుత్రుడే ఈ అబ్బాయ్ .పేరు చక్రవర్తి గోవింద రాజన్.   
              సంబల్పూరు జి.ఎమ్. కాలేజీలో  ఇద్దరం బీఎస్సీ మొదటి సంవత్సరంలో బైపీసీ గ్రూపులో చేరాం. ఒరిస్సాలో మొదటి సంవత్సరం బీఎస్సీ యూనివర్సిటీ పబ్లిక్కు పరీక్షవుండేది. అది పాస్ అయి గ్రూపు బట్టి సీటు దొరికితే ఎంబీబీఎస్ లోనో,ఇంజినీరింగులోనో చేరిపోవచ్చు. లేకపోతె బిఎస్సి కంటిన్యూ చేసుకోవచ్చు. ఇద్దరం బుర్లాలోనే వుండడం,కలిసి రోజూ బస్సులో ప్రయాణం,భోజనం కేరియర్ లో పట్టుకెళ్ళేవాళ్ళం.కలిసి తినడం,ఎప్పుడైనా సినిమాకి వెళ్ళేవాళ్ళం. సాన్నిహిత్యం బాగా పెరిగి మంచి స్నేహితులమయిపోయాం. తమిళయాసలో,చక్కటి ఇంగిలీషులో ఎన్నో విషయాలు చెప్పేవాడు. స్వంతవూరు మద్రాసే. అక్కడే అమ్మమ్మగారివద్ద వుండి ప్రియూనివర్సిటీ దాకా చదువుకున్నాడు.పై చదువులకని తల్లితండ్రుల దగ్గరకు వచ్చేశాడు. ఎంబీబీఎస్ చదువుదామని మా యిద్దరి ధ్యేయం.  క్రికెట్టూ,నాటకాలూ నా అభిమాన విషయాలు,కానీ నా గార్డియనూ  కమ్ పెద్దదిక్కూ అయినా అన్నయ్య అవన్నీ కట్టి పెట్టిచదువుమీద దృష్టి పెట్టమనడంతో ఆ సరదాలు వదిలేశాను. రాజన్ స్నేహంతో ఇంగ్లీషు పుస్తకాలు చదవడం అలవాటు చేసుకున్నాను.రాజన్ యింకో ప్రావీణ్యం,వయోలిన్ వాయించడం. మద్రాసులో మ్యూజిక్ కాలేజీ లో చిన్నప్పటినుండే నేర్చుకున్నాడుట. అమ్మమ్మగారు కూడా సంగీత ప్రావీణ్యురాలు కావడంతో  రాజన్ మంచి కళాకారుడిగానే రాణించాడు.యిప్పటికీ సాయంత్రాలు ఓ గంట సాధన చేస్తూండేవాడు.
                  ఆ సంవత్సరం పరీక్ష పాసవడం, ఎంబీబీఎస్ లో చేరడం సవ్యంగా జరిగిపోయాయి. అన్నయ్యకి భువనేశ్వరం ట్రాన్సఫర్ అవడంతో నేను హాస్టలుకి మారిపోవలసి వచ్చింది. ఇంకో రెండు నెలల తరువాత రాజన్ నాన్నగారికి ప్రమోషను రావడంతో ఆయన ఢిల్లీ వెళ్ళవల్సి వచ్చింది. మొత్తమ్మీద నేనూ,రాజన్ హాస్టల్ లో ఒకే రూమువాళ్లమయ్యాం. అదీ బాగానేవుంది కానీ హాస్టలు భోజనం మా యిద్దరికీ నప్పలేదు. ఒక సింగిల్ రూమ్ క్వార్టర్స్ అద్దెకు తీసుకుని,ఆంధ్రా మెస్సునుండి భోజనం తెప్పించుకునేవాళ్ళం.
                మెడికల్ కాలేజీలో వుత్సాహంగా  చేరినా,కొత్తలో బెరుకుగా,భయంగా వుండేది. సీనియర్లని  పలకరించాలన్నా,వాళ్ళతో మాట్లాడాలన్నా జంకుగా ఉండేది.ప్రొఫెస్సర్లంటే వణుకేను.కేడవార్స్ ని ముట్టుకోడానికి భయంతో కూడిన సంకోచం,అసహ్యం.ఫార్మాలిన్ వాసనకి తల  నొప్పి వచ్చేసేది.రెండు  మూడు నెలల్లో క్రమేపీ  మెడికల్ కాలేజీ రొటీన్ కి అలవాటు పడిపోయాం. కాలేజ్ క్రికెట్ టీములో నాకు  బ్యాట్స్ మేన్ గా,రాజన్ కి స్పిన్ బౌలర్ గా చాన్సు దొరికింది,దాంతో వందమందిలో మాకో ప్రత్యేకత వచ్చింది.
                   మా క్లాసులో నాతోపాటు ఇద్దరు తెలుగు అబ్బాయిలు ,వొక అమ్మాయి వుండేవారు. రామారావు,నరసింహం,ప్రభావతి.మా నాలుగురుతోబాటు రాజన్ కూడా తెలుగు కుర్రాడిలాగే మాతో కలిసిపోయాడు. నలుగురిలో రామారావు తప్ప మిగతా ముగ్గురం వొకే వయసు వాళ్ళం. రామారావు మాకన్నా నాలుగైదేళ్ళు పెద్ద వుంటాడు. ఒక్క అమ్మాయే కావడంవల్ల నన్ను తప్పించి మిగతా ముగ్గురు మధ్య ఆమె ప్రాపుకోసంవొక ప్రచ్ఛన్న పోటీ వుండేది.
              మొట్ట మొదటి సారి ప్రభావతి నా పేరును  బట్టి నేను తెలుగబ్బాయినని పోల్చుకుంది.డిసెక్షన్ హాలుకి వెళ్తున్నప్పుడు తానే నాతొ ...                                                                                                                                                             
      "మీరు తెలుగు వారుకదూ...యూ. శ్రీనివాస్?!!                                                                                                                                                                                            
      "అవును...మీరు…..."                                                                                                                                                                                                                              
      "నేనూ తెలుగమ్మాయినే, పేరు పోతపాటి ప్రభావతి ...మాది శ్రీకాకుళం దగ్గర పాలకొండ.అఫ్కోర్స్ నా చదువు ఢిల్లీ నుండి పాలకొండ దాకా దేశం అంతటా జరిగిందనుకొండి…బికాస్ నాన్నగారు మిలిటరీలో ఇంజినీరు. దేశవంతా తిరిగాం. ప్రస్తుతం రూర్కెలా స్టీలు ప్లాంట్లో పనిచేస్తున్నారు. అలా మనం బుర్లా రావడం జరిగిందన్నమాట" అని ఫక్కుమని నవ్వింది.
      "మరి తమ్ముడి మాటో ...!”అన్నాన్నేను
      “అబ్బో ...మీరు కూడా హాస్యప్రియులేనే, అయితే యీ అయిదు సంవత్సరాలూ హ్యాపీవే..... అన్నమాట"అంది, "అన్న" వత్తి పలుకుతూ. ఇద్దరం నవ్వుకున్నాం. అవేళే ప్రభావతిని రాజన్ కి పరిచయం చేశాను.ఆ అమ్మాయికి మా సన్నిహితత్వం కూడా చెప్పాను.
                     అటెండెన్సు రిజిస్టర్లో  ఆల్ఫాబెటికల్  ఆర్డర్లో పేర్లు వుండేవి. ఆ ఆర్డర్లో నా నంబరు "100."ఆఖరిది. సి.గోవిందరాజన్ "25",పి.ప్రభావతి "50". మా రోల్ నంబర్ల గురించి ప్రభావతి తమాషాగా విశ్లేషించింది.“మీరు  (నన్ను వేలుతో చూపిస్తూ)వంద,మీలో సగం నేను - యాభయ్,నాలో సగం తను - పాతిక  (రాజన్ ని చూపిస్తూ).భలే తమాషాగా వుంది కదూ!" అంది చేతులు రెండూ చరుస్తూ.  ఈ అమ్మాయికి యింకా చిన్నతనం పోలేదు అనుకున్నాను. అప్పుడు  యేదో సరదాగా అనేసినా  ముందు ముందు ఆ మాటకి చాలా అర్ధాలు ...వెతుక్కోవలిసిన పరిస్థితులు కలిగాయి.
               మేం ఫస్టుఇయర్లో చేరేటప్పటికి  ప్రభావతి పద్దెనిమిదేళ్ల పడుచు. ప్రాయంలో వున్నఆడపిల్ల..!.. సహజంగానే ఆ వయసులో వుండే  అందం,ఆకర్షణతోపాటు చలాకీతనం ఆ అమ్మాయి ఆకర్షణనీ,అందాన్నీ ద్విగుణీకృతం చేశాయనుకుంటాను.ప్రభావతి వదనంలో ప్రధానమైన ఆకర్షణ ఆమె కళ్ళు,ఉంగరాల జుట్టూను. కావాలని వదిలేసేదో లేక దువ్వెన కి లొంగేవికాదో గాని యెప్పుడూ  నుదుటిమీద రెండుమూడు రింగులు కదులుతూవుండేవి. విశాలమైన నుదురు,తీర్చిదిద్దినట్లుండే నల్లటి కనుబొమ్మలు,వాటికింద అందమైన కళ్ళు... సూటిగా చూసే ఆ కళ్ళలో అమితమైన ఆత్మ విశ్వాసం, ధీరత్వం కనిపించేవి. పైకి నిర్మలంగా,అమాయకంగా కనిపించినా ఆ కళ్ళలో అప్పుడప్పుడు కొంచెం కొంటెతనం కూడా కనిపించేది.సూదిగా,నిక్కచ్చిగా,నిటారుగా వుండే ముక్కు కింద పల్చటి పెదాలు. కింద పెదవికి ఎడంవయిపు చిన్న నల్లటి పుట్టుమచ్చ.ఆమె వంటి రంగు చామన చాయకి  ఒక పాలు హెచ్చుగానే వుండేది.
         సన్నటిమెడ,అప్పుడప్పుడేరూపుదిద్దుకొంటూ, నిండుతనం సంతరించుకుంటున్న  రొమ్ములూ,గుండ్రటి భుజాలు,నాజూకైన చేతులూ,సుమారు పొడవు,ఆ పొడువుకి  తగ్గ నడుమూ,ఆమె పరిపూర్ణ స్త్రీరూపం సంతరించుకుంటోంది               
           ప్రభావతితో తెలుగులో మాట్లాడడానికి రాజన్ చాలా యిబ్బంది పడేవాడు.ఇబ్బంది యేవిటంటే  తన తమిళ ఉచ్చారణ ని హాస్యం పట్టించి యెగతాళి చేస్తుందేమోనని జంకు. అప్పటికీ వీడి యిబ్బంది గ్రహించి తను యేవీ అనేదికాదు. పైపెచ్చు  " నువ్వలా నాతొ యింగిలీషులో మాట్టాడకు,పరాయివాడిలాగ , శ్రీనుతో యెలా  వుంటున్నావో నాతొ కూడా అలాగే ఫ్రీగా వుండొచ్చుకదా."అనేది.
                   క్లాసులో ముగ్గురం వొక్కదగ్గరే కూర్చునేవాళ్ళం. నాకు సిగరెట్టు కాల్చే అలవాటుండేది. . "ఛీ నీ సిగరెట్టు కంపు నాకు పడదు,దూరంగా పోయి కూర్చో" అనేది. రాజన్ మాత్రం అతి జాగ్రత్తగా కాలేజీ చుట్టుపక్కల సిగరెట్టు వెలిగించడం,మానేశాడు ప్రభావతి దగ్గర కూచోవడం కోసం.
      “నువ్వు క్రికెట్టు ఆడతావుగా పేద్ద పోజుగా, సిగరెట్టు నీకు మంచిది కాదు.రాజన్ ని చూడు చెత్త అలవాట్లు లేవు"అనేది...                                                                                                                                                                                           
     “అవును నేను బౌలింగుకి మెదడు వుపయోగించాలికదా సిగరెట్లు కాలిస్తే మెదడు మొద్దుబారిపోతుంది. వీడిలా బండగా బాదడం కాదు" అనేవాడు.
                   రూముకి వచ్చేక రాజన్ ప్రభావతి గురించి మాటి మాటికీ ప్రస్తావించేవాడు. నేను మాత్రం  "ఒరే  రాజన్! యిప్పుడు మనం యింకా టీనేజ్ లోనే వున్నాం. ఇప్పుడిప్పుడే మన బతుకులకు గమ్యం పెట్టుకున్నాం.మన వయసు వాళ్లలో చాలామందికన్నా మనం నయం.అలా అని తప్పటడుగు వేశామో ...యింతే సంగతులు..! బోరగిల్లా పడడం ఖాయం. నువ్వు మీ అమ్మానాన్నలకు వొక్కడే కొడుకువి.నేను నలుగురిలో ఆఖరి వాడిని. రిటైరయిపోయిన మా నాన్నగారు మా అన్నయ్యల సాయంతో నన్ను చదివిస్తున్నారు. అందుకని  ఒళ్ళు  దగ్గర పెట్టుకుని మరీ మనం మెలగాలి".
                        మేం ఫస్ట్ ఇయర్ లో వున్నప్పుడే ప్రభావతి నాన్నగారు,అమ్మ,తమ్ముడూ రూర్కెలానుండి కారులో వచ్చారు. ఆయన, కల్నల్ సోమశేఖరశర్మ పోతపాటి,మిలిటరీ ఇంజినీరింగ్ సర్వీస్ లో యిరవై యేళ్లు పనిచేసి  ఆర్మీ నుండి రిటైర్మెంట్ తీసుకొన్నారు. ప్రస్తుతం రూర్కెలా స్టీల్ ప్లాంటులో డిప్యూటీ జనరల్ మేనేజర్ హోదాలో పని చేస్తున్నారు. ప్రభావతి తల్లి,సుజాతగారు,ప్రభావతి కన్నా ఓ అంగుళం పొడుగ్గానే వున్నారు, పొడుగుకు తగ్గ లావు,చక్కగా జుట్టు ముడి వేసుకుని యిమ్ముగా చీర కట్టుకుని చాలా హుందాగా వున్నారు. నలభై సంవత్సరాల వయసంటే నమ్మబుద్ధి వేయలేదు.ప్రభావతి కి అక్క అంటే నమ్మేసేట్టుగావున్నారు. ఆమాటే రాజన్ ధైర్యం చేసి  అనేశాడు.ఆవిడ చాలా సంతోషించినట్టే  “యూ..నాటీ బాయ్”అన్నారు.తన పేరెంట్స్ వచ్చినప్పుడు మా బృందంఅందరినీ,రామారావ్,నరసింహం, నన్ను,రాజన్లని తన అత్యంత సన్నిహిత స్నేహితులుగా పరిచయం చేసింది ప్రభావతి. ఆవిడా ,శర్మగారూ మా అందరి కుటుంబ వివరాలూ అడిగి తెలుసుకున్నారు. ఆర్మీ లో పనిచేయడం వల్ల కాబోలు ఆయనకి చాలా భాషలు వచ్చు. రాజన్ తో తమిళంలోనే మాట్లాడారు.దాంతో రాజన్ చాలా సరదా పడిపోయి ఆయనికి తానొక క్లోజ్ పెర్సన్లా   ఫీలయిపోయాడు.  ప్రభావతి కి వొక అన్న,జయరాం వున్నాడు,ఇంజినీరుట. ప్రస్తుతం సెంట్రల్ ఎలక్ట్రిసిటీ అథారిటీలో ఢిల్లీ లో పనిచేస్తున్నాడుట.తమ్ముడు భరత్ ఆ సంవత్సరమే మెట్రిక్ పాసయి, ప్రీ యూనివర్సిటీ లో చేరతాడు. ఏ గ్రూపు తీసుకుందామా అని తేలటం లేదుట. ఇవన్నీ ప్రభావతి తరవాత మాతో చెప్పింది.చాలా సరదా ఐన కుటుంబం. సంబల్పూరులో మంచి హోటళ్లు లేవు.అందువల్ల లంచ్ పేక్ చేయించి మమ్మల్నదర్నీ హిరాకుడ్ డామ్ కి తీసుకెళ్లి అక్కడ పిక్నిక్ లంచ్ పార్టీ యిచ్చారు .                                                                                                                                    వాళ్ళు వున్న ఒక్కరోజులో నేను గమనించిందేమిటంటే ప్రభావతి కి తండ్రి దగ్గరే హెచ్చు చేరిక అనీ, ఆయనంటే విపరీతమైన ప్రేమాభిమానాలు అనీ. ఆ విషయవే తరువాత ప్రస్తావిస్తే తాను నిజవేఁనంది. 
                    ఆ తరువాత కూడా మా కాలేజ్ టీమ్ ఇంటర్ కాలేజ్ క్రికెట్టు మేచ్ లు ఆడడానికి రూర్కెలా వెళ్ళినప్పుడల్లా కల్నల్ గారింట్లో ఒకపూట కమ్మటి భోజనం. మా బృందాన్నందరినీ శర్మగారే  స్వయంగా కారులో తీసుకెళ్లి,తిరిగి దిగబెట్టేవారు. మ్యాచెస్ ఆడడానికి  మేం  చుట్టుపక్కల కాలేజీలకి వెళ్ళేవాళ్ళం.ఏ మేచ్ లు ఆడడానికి  వెళ్లినా చీర్ గ్రూపులో ప్రభావతి ఇంకో నల్గురు అమ్మాయిల్ని వెంటేసుకు వచ్చేసేది.ఎప్పుడైనా ప్రభావతి రాకపోతే, రాజన్  బౌలింగ్ లో పస తగ్గిపోయేది.
        


ఓ సారి మేచ్ నుండి వచ్చాక"ఈ సారి నువ్వు రాక పోవడంతో వీడి బౌలింగ్ లైన్,లెంగ్త్ దెబ్బతింది.ఒక్క వికెట్టూ రాలేదు".  అన్నాను. "                                                                                                                                                                                      "ఇలాటి సెంటిమెట్లూ, మెహర్బానీలూ నాకిష్టం ఉండవ్" అంది ఘాటుగా.ఆ ముక్కకి రాజన్ మొఖం మాడ్చుకున్నాడు.
                  ***                                      ***                                    ***
                     సెకండ్ ఇయర్ పరీక్ష కి రెండు నెలల ముందర పిక్నిక్ వెళ్లడం ఒక ఆనవాయితీ గా వస్తూ వుండేది. మేం కూడా ఆ సంవత్సరం కాలేజీ బస్సు లో ఒక వంద కిలో మీటర్ల దూరం లో వున్న దేవగఢ్ వాటర్ ఫాల్స్ కి వెళ్లాం. నవంబరు రెండో వారం ,అప్పుడే చలి గాలులు మొదలయ్యాయ్.. అక్కడ పాటలూ,మిమిక్రీలూ  హడావిడి. ఆవేళ పిక్నిక్ కి రాజన్ వయోలిన్  పట్టుకొస్తుంటే "పిక్నిక్ లో నీ ఫిడేలు కచేరి చేస్తావా.. ?"అడిగాను.
              "చేద్దామనే అనుకుంటున్నాను, నువ్వేం అనౌన్సుమెంట్లు చెయ్యకు"అన్నాడు
              "నాకు తెలుసు,ప్రభావతిని ఇంప్రెస్స్ చేసి  మార్కులు కొట్టేద్దామనుకుంటున్నావుకదూ. "
              "అవునురా శీనూ! తనకి మన సత్తా తెలియాలి.లేపోతే నన్ను ప్రేమించదు "
              "చూడు గోవింద్! క్రికెట్ ఆడతావనీ,ఫిడేలు వాయిస్తావనీ ఏ అమ్మాయీ ప్రేమలో పడదు.నువ్వెలాంటి వాడివి?నీకు ప్రేమించే హృదయం వుందా,నీది యెంత సంస్కారం కల మనసు...యిలా చాలా పరిగణిస్తారోయ్ ఆడవాళ్లు.మనం అందానికి యిచ్చిన ప్రాముఖ్యత,సెక్స్ కి యిచ్చే ఇంపార్టెన్సు ఆడవాళ్లు యివ్వరురా మిత్రమా " అన్నాను.
          "నీ ఉపన్యాసం ఆపు.నా తిప్పలేవో నేను పడతాను. నువ్వొక ముఖేషు పాత పాట పాడు,చాలు"
          "నేను పాడితే ఆ ఇంప్రెషను కాస్తా నా మెడకు చుట్టుకుంటుంది.నువ్వే తీసుకో ఆ అభిమానాన్ని... "
     మొత్తం మీద రాజన్ వయొలీన్ కచేరి విజయవంతంగా ముగిసింది.ప్రత్యేకించి ప్రభావతి తో బాటు చాలా మంది ఆడపిల్లల దృష్టి లో "హీరో" అయిపోయాడు. ప్రభావతి కూడా పాటలు పాడింది. నా ఫేవరేట్ హిందీ సింగర్స్ మిమిక్రీ కూడా అందరికీ నచ్చింది. ఈ విషయం యిప్పుడు ప్రస్తావించడంలో నా వుద్దేశ్యం,రాజన్ తనకి ప్రభావతి మీద ప్రేమ కి విత్తనం నాటాడని చెప్పడానికే.....!                                                                                                                                                                                   
             మొదటి  రెండు సంవత్సరాలు పూర్తిచేసి  క్లినికల్ సంవత్సరాలలోకి అడుగుపెట్టాం.మెడలొకి  స్టెతస్కోపు వచ్చింది.నిజం డాక్టర్లలా ఫీలయిపోయేవాళ్ళం. వార్డుల్లో పేషంట్లు మాక్కూడా దండాలు పెట్టడం తమాషాగా వుండేది. ముందు ముందు రాజన్ జీవితాన్ని ప్రభావితం చేయబోయే ప్రభావతి  గురించి  యిప్పుడు చెప్పాలి.
             ***                                       ***                                            
      థర్డ్ ఇయర్ మాకు ఆటవిడుపు సంవత్సరం.పరీక్షలేవీ వుండేవి కాదు.పొద్దున్నే థియరీ క్లాసులు,వార్డు డ్యూటీ, మధ్యాన్నం ప్రాక్టికల్స్. ఆడుకోడానికీ,సినిమాలకి వెళ్ళడానికి సమయం దొరికేది. ఫస్ట్ ఇయర్ లో  విత్తనాలు నాటిన ప్రేమికులకు తమ తమ తరువాయి  భాగాలు కంటిన్యూ చెయ్యడానికి కావలిసినన్ని సాయంత్రాలు దొరికేవి. లేడీస్ హాస్టళ్ల దగ్గర గేట్లు జంటలతో కిక్కిరిసి వుండేవి.  ప్రభావతి రెండు రోజులు శెలవ్ దొరికితే రూర్కెలా వెళ్లిపోయేది. అలా వెళ్లకుండావుంటే మా రూంకి సైకిలు మీద వచ్చేది. ముగ్గురం సరదాగా ఏదైనా కూర చేసుకుని కలిసి భోజనం  చేసేవాళ్ళం. రెగ్యులర్ గా కాకపోయినా అప్పుడప్పుడు రామారావు,నరసింహం కూడా వచ్చేవాళ్ళు.అందరం కలిసినప్పుడు రాజన్ మా కోసం హిందీ పాటలు వయోలిన్ మీద వినిపించేవాడు. యెప్పుడైనా పేకాట ఆడేవాళ్ళం.ప్రభావతి మాత్రం ఆడకుండా పక్కన కూచొని తిన్నగా ఆడనివ్వకుండా అల్లరి చేసేది.ఇరవై యేళ్ళు నిండిపోయి అందరం పెద్దవాళ్లమైపోతున్నాం. ఆ పిల్లకి ఆ ధ్యాసే వుండేది కాదు.మాకు గెడ్డాలూ మీసాలూ వచ్చేశాయ్. మా జూనియర్స్ మమ్మల్నిదేవతలమన్నట్టు చేసేవారు. అయినా ప్రభావతి లో ఆ చిన్నతనపు చిలిపితనం పోలేదు. లేక అది వొక ముసుగా.....!

No comments: